عقيل هر كدام از فرزندانم را مىتوانيد ببريد . و رسول خدا ( ص ) على ( ع ) را با خود آورد . اين داستان را مورخان به تفصيل آورده‌اند . « 1 » امّا تا چه اندازه اساس دارد ، خدا بهتر مىداند . زيرا اگر قرار بود كه فقط براى تكفل باشد پس از اينكه على ( ع ) پا به سن گذاشت ، بايد برمىگشت و در خانهء پدر زندگى را ادامه مىداد . امّا على ( ع ) تا آخرين لحظات زندگى رسول خدا ( ص ) از او جدا نشد و پيوسته تحت تعليم و تربيت بىمانند او زندگى كرد و در خلوتگاههاى عبادت نيز به همراه رسول خدا ( ص ) بود . علاقه شديد پيامبر ( ص ) و طريقهء رفتار او نسبت به على ( ع ) از همان دوران كودكى ، بيانگر اين است كه رسول اكرم ( ص ) به على ( ع ) عنايت مخصوص داشته است ، و تنها به خاطر حق‌شناسى از ابوطالب يا شركت در كفالت عائه‌اش نبوده است . آنچه مهم است تربيت على ( ع ) درمكتب نبوت و بزرگ شدن او در خانه وحى است . اين تربيب و آموزش از دوران كودكى على ( ع ) شروع شد و با استمرار زمانى تا آخرين لحظات زندگى پر بار نبى اكرم ( ص ) ادامه يافت . و همه مورخان و سيره‌نويسان در اين اتفاق نظر دارند . عنايت و توجه خاص رسول خدا ( ص ) نسبت به على ( ع ) از هر پدرى نسبت به فرزند بيشتر بود و شيوه‌اى را كه آن حضرت در تربيت و تعليم على ( ع ) در پيش گرفته بود ، حكايت از مناسبات معنوى داشت . پرتوى از كلام امام در خ ( ع ) طبه قاصعه بسيارى از حقايق را روشن‌تر مىسازد كه مىفرمايد : أَنَا وَضَعْتُ فِى الصِّغَرِ بِكَلَاكِلِ الْعَرَبِ وَ كَسَرْتُ نَوَاجِمَ قُرُونِ رَبِيعَةَ وَ مُضَرَ . وَقَدْ عَلِمْتُمْ مَوْضِعِى مِن رَسُولِ اللَّهِ صَلّى اللَّه عَلَيْهِ و آلِهِ بِالْقَرَابَةِ الْقَرِيبَةِ ، وَ الْمَنْزِلَةِ الْخَصِيصَةِ . وَ ضَعَنِى فِى حِجْرِهِ وَ أَنَا وَلَدٌ يَضُمُنِى إلَى صَدْرِهِ ، و يَكْنُفُنِى فِى فِرَاشِهِ ، وَ يُمِسُّنِى جَسَدَهُ وَ يُشِمُّنِى عَرْفَهُ . وَ كَانَ يَمْضُغُ الشّىءَ ثُمَّ يُلْقِمُنِيهِ . وَمَا وَجَدَ لِى كِذْبَةً فِى قَوْلٍ ، وَلَا خَلْطَةً فِى فِعْلِ . وَلَقَدْ قَرَنَ اللَّهُ بِهِ صَلّى اللَّهُ عَلَيْهِ و آلِه مِنْ لَدُنْ أَنْ كَانَ فَطِيما أَعْظَم مَلَكٍ مِنْ مَلَائِكَتِهِ يَسْلُكُ بِهِ طَريِقَ الْمَكَارِمِ ، وَ مَحَاسِنَ أَخْلَاقِ الْعَالَمِ لَيَلَهُ وَ نَهَارَهُ . وَلَقَدْ كُنْتُ أَتَّبِعُهُ اتّبَاعَ الْفَصِيلِ اثَرَ أُمِّهِ يَرْفَعُ لِى فِى كُلِّ يَوْمٍ مِنْ أَخْلَاقِهِ عَلَماً وَ يَأْمُرُنِى

--> ( 1 ) . رك : شرح نهج‌البلاغه ، ابن ابىالحديد ، چاپ قديم رحلى ، ج 2 ، ص 251 .